Willem. Ik mocht Willem zeggen. Ik kende hem al heel mijn leven. Van Sportlust. Mijn vader was zijn coach. Zijn tweelingbroer Sef mijn eerste trainer in de pupillen. Hun vader was voorzitter. De naam Bosman. Verweven met Sportlust, zoals de namen van Ossel, Wind en Bogers dat ook waren.
Ik werd ouder. Had daarbij het idee dat op één of andere manier Wil nooit ouder werd. Op enig moment verscheen er een brilletje op zijn neus maar dat was het dan wel. Zijn palmares aan vrijwilligersinzet is oneindig. Ik licht daar zijn rol als kampvader even uit, want daar deed hij het voor: de jeugd van Sportlust en later DSC moest een fijne tijd hebben bij de club. Daar had hij alles voor over. Bij een spel of een activiteit kon hij dan, zittend op een stoeltje aan de zijkant, met z’n sigaartje, intens genieten.
Wil werkte bij Renault in de tijd van de 4, 5, 18 en 19. Bij Fassbender-Valks aan de Europalaan. Een iconische plek, omdat daar in de werkplaats één keer per jaar de vlooienmarkt werd gehouden. Dat regelde Wil. Velen van ons hebben daar nog warme herinneringen aan, zeker als het gaat over wat je als club met elkaar kunt bereiken in organisatie en uitvoering. In verbinding met elkaar.
Velen zullen hem herinneren als penningmeester binnen de club. Of misschien ook niet, want als Wil één gave had, dan was het die van ‘op de achtergrond’. Maar altijd zijn zaakjes perfect op orde. Ik heb het voorrecht gehad om in twee periodes als voorzitter met Wil als penningmeester te mogen werken. Ook in een periode waarin de financiën nog niet via excel, power-bi en smart-screens besproken werden. De vraag die begon met ‘hoe zit het eigenlijk met….’, werd door Wil steevast beantwoord met het openklappen van een map of een graai in zijn tas, waarna een keurig uitgewerkt antwoord verscheen, nog voordat de vraag helemaal gesteld was. Nog steeds hebben we op dat gebied onze zaakjes op orde, dat wordt zelfs onderkend door de gemeente Eindhoven. Daar mogen we trots op zijn en die eer komt Wil zeker toe. Het toekennen van het erelidmaatschap van DSC en een koninklijke onderscheiding waren dan ook meer dan verdiend.
Wil was een warm mens. Niet van veel woorden. Wel van de verbinding. Dat hebben wij als gezin mogen ervaren in een voor ons zware periode. Gewoon, een belletje. ‘Hé Willem. Hé Edwin, hoe gaat het nu?’
Zo’n belletje gaf ik hem een paar weken geleden. Het ging niet goed met hem. Een vervelende diagnose. Op dat moment nog onzeker voor wat betreft behandeling en kansen. Die hoop werd snel ingehaald door het onvermijdelijke. Moeilijk te bevatten. Wil werd namelijk nooit ouder.
Willem (ik mocht Willem zeggen), amice. Dank voor wie je was en wat je voor Sportlust en DSC hebt betekend. We bewaren onze warme herinneringen en bouwen voort op de steentjes die jij in het fundament van onze club hebt gelegd. Rust zacht.
Namens DSC wensen we Joke, kinderen en kleinkinderen heel veel sterkte bij het verwerken van dit verlies.
Wil zal in besloten kring worden begraven.
Edwin Mulder
Voorzitter DSC Eindhoven