De wedstrijd stond rood omcirkeld bij beide teams. Dit waren de punten die ertoe deden. Voor DSC om plek negen veilig te stellen. Voor Blauw Wit om weg te komen van de laatste plaats. Simpel gezegd: ‘All or Nothing.’
DSC opent in de derde minuut via een afstandsschot van Robert Roubos, maar Thijs van der Zaag antwoordt meteen: 1–1. Al snel wordt duidelijk dat Blauw Wit veel beter in de wedstrijd zit. Hun aanvallen zijn langer, de rebound is sterker, de duels worden met meer energie aangegaan. In de verdediging zetten ze DSC continu onder druk.
DSC komt nog tot 2–2, maar daarna is het Blauw Wit dat het initiatief grijpt. Via Mandy Koelman, Thijs Rodenburg en Randell van der Steen ontstaat het eerste gaatje. DSC haakt nog even aan via Maud Smulders en Jiske van Brenk, maar vanaf minuut tien is Blauw Wit vertrokken. Bij 4–8 neemt DSC een time-out. Die helpt niet: drie minuten later staat het 4–10. In de 22e minuut zelfs 6–13. Ik realiseer me dat het verschil uit de eerste wedstrijd door Blauw Wit is weggepoetst.
Coen Spoor en Guido Brekelmans brengen de marge vlak voor rust terug naar vijf. Niet best van DSC-zijde, maar het biedt nog perspectief. Vijf goals inlopen kan.
Thijs Rodenburg maakt direct na rust 8–14. Hij zit meer dan goed in de wedstrijd; met zeven treffers wordt hij een sleutelspeler voor Blauw Wit. DSC probeert meer energie in de aanval te leggen, maar het blijft stroperig. Tot de 40e minuut blijft het verschil zes. Elke keer dat DSC terugkomt tot vijf, slaat Blauw Wit razendsnel terug. Efficiënt en meedogenloos.
Tien minuten voor tijd brengt DSC het verschil eindelijk terug naar vier dankzij Timo de Wit en de sterk ingevallen Renske Relou. De DSC-supporters zingen het team moed in. De wil om het gat verder te verkleinen is voelbaar. Daan van Montfort krijgt een enorme kans in zijn handen. De omdraaibal mist. Het is het kantelpunt. De energie is op. Rodenburg en Koelman gooien de deur dicht: 18–24.
Dan volgen nog twee opmerkelijk spannende minuten. De wedstrijd is beslist, maar de spanning blijft hoog. De Blauw Wit-supporters staan er vol achter. Nog één doelpunt en het verschil uit de vorige wedstrijd (20–27 voor DSC) is volledig weggewerkt. Die deceptie blijft DSC bespaard. ‘For What It’s Worth’: de komende weken zal blijken hoe belangrijk dat is.
Blauw Wit: ‘Simply the Best.’ Een vechtmachine, als team, dat koste wat kost wilde winnen. En dat deden ze overtuigend.
En DSC? Natuurlijk wilden we winnen. Maar het zat er geen seconde in. Te weinig verdedigende druk, aanvallend niet onder de pressie van Blauw Wit uit kunnen komen. DSC kon niet leveren wat nodig was. “Je kunt er het zuur van hebben,” maar dat helpt niemand. Het team werkt keihard, zit in een zware fase en verdient onze steun.
Op naar Nijeveen. Volgende week DOS ’46.