Mon dieu.’ Chanson. Piaf. Treurige stem. Het gevoel na de wedstrijd. Vooral het resultaat. Hier lag een kans op bonuspunten. DVO. Het struikelde thuis al over Blauw Wit en Dalto. Gisteren ging het met de hakken over de sloot. En bij DSC? ‘Disappointment.’
Bij de start leek het er niet direct op dat DSC dichtbij zou komen. Binnen een minuut 0 – 2. Vervolgens 0 – 3. Een handige omdraaibal van Anne de Kok zorgt voor de 1 – 3. Via Jessie Heuveling komt DSC weer langszij. Het moment dat Gertjan Meerkerk zich voor het eerst laat gelden. Beweeglijk. Sierlijk. Snel. Uit stand. Onder druk. Kleine kans. Grote afstand. Het oogt zo simpel. Het maakt hem niet veel uit. Veel tegenstanders zien alle hoeken van het veld maar Meerkerk niet. De eerste is een fijn doorloopballetje. Er zullen er nog acht scores volgen. Op allerlei manieren. Ik kan er met bewondering naar kijken.
DSC komt er in deze fase niet goed uit. Heeft moeite in aanvallend opzicht. En DVO loopt uit naar 4 – 10. Een minuut of acht voor rust pakt DSC het toch weer op. Een run van vier scores brengt DSC terug in de wedstrijd. 8 – 10. Die run is knap. Maar DVO mag toch weer ontsnappen. 9 – 13. Rust. Ik tel aan DSC-zijde zo’n zeven gemiste doorloopballen en of kleine kansen. Categorie jezelf tekortdoen. Je eigen tegenstander zijn. Verdammt.
Tweede helft. DVO loopt snel weg naar 9 – 15. Een moment om te wankelen. Vandaag is het anders. De mouwen worden opgestroopt. Via 12 – 16 komt DSC terug naar 14 – 16. Timo de Wit, net binnen de lijnen, zorgt voor 15 – 16. Het is een wedstrijd geworden. Spanning, Intensiteit. Geloof. Het neemt enorm toe. Het is Meerkerk die de marge weer op twee brengt. Het zijn de scenes van het laatste kwartier. Een punt verschil. Twee punten verschil. Er volgen wissels. Guido Brekelmans komt binnen de lijnen. Anne de Kok wisselt van vak. Pinchhitter. DSC haalt alles uit de kast om langszij te komen. DVO wankelt maar houdt professioneel de marge van twee. Commotie kruipt ook steeds meer in de wedstrijd. Vooral bij de score van Koen van Roekel na het duel met Coen Spoor onder de paal. ‘Cha, Cha.’ Het sleutelmoment? Na de vakwissel volgt de ‘revanche.’ Opzichtig. Geel voor Spoor. Daar vinden we allemaal wat van. Maar misschien zat het allemaal toch anders dan we denken. 23 – 24. Minder dan een minuut. DSC in de aanval. Er volgen nog twee schoten van afstand. De verdedigende rebound van DVO, twintig seconden voor tijd, doet de wedstrijd beslissen.
Je voelt aan alles de teleurstelling. Publiek. Spelers. De frustratie over beslissingen. Maar geen ‘Statler en Waldorf’ bij mij. Ik zag een gevecht. Ik zag karakter. Ik zag vertrouwen bij spelers. Ik zag de rentree van Brekelmans en de Wit. Ik zag on fire Heuveling. Ik zag ook een Meerkerk en Boadi die het verschil bij DVO maakten. En ik zag een eerste helft waarin DSC zich tekort deed. Positief zijn en blijven. Om Mandela maar eens te citeren: “The greatest glory in living lies not in never falling, but in rising every time we fall.” Next week. Dalto. Het kan!