Zaterdagavond. Elf uur. Derde helft. Bourgondisch Brabant. Clubhuis nog steeds druk. Aan gezelligheid geen gebrek. ‘Karma Cameleon’ klinkt. Klote deuntje. Onderweg naar huis hangt het aanhoudend in mijn hoofd. Dalto haalt een heel knappe overwinning. Eenendertig tegen PKC. Tjonge. Een buiginkje waard. DVO wint uit bij Fortuna. En DSC? De aankondiging is fantastisch enthousiast. Daar zorgt ons G-team wel voor. Prachtig. Aanstekelijk. Een groep korfballers om trots op te zijn.
De wedstrijd zelf. Start. DSC, Gemiste strafworp. Hm. KZ. Die zijn scherp. Vorige week liep het daar niet optimaal tegen LDODK. Die zoeken herstel. Daar hebben ze het team en de kwaliteit voor. 0 – 2. Vervolgens 0 – 3. DSC wakker worden! Coen Spoor is dat als eerste. 1 – 3. Van afstand. Maar KZ wil duidelijk vanaf het begin de duimschroef aandraaien. Zevende minuut. 1 – 5. Coen Spoor brengt DSC terug in de wedstrijd. Tweemaal. 3 – 5. Als vervolgens Robert Roubos in de negende minuut 4 – 5 scoort is DSC terug in de wedstrijd. Dat moet een startschot zijn voor beleving. Tot 5 – 7 dan. DSC zakt naar een bedenkelijk niveau. Aan de andere kant kan KZ stijgen naar een heel hoog niveau. Veel beweging. Hoog tempo. Strakke passing. Sterke rebound. Herhalen no problem. Vijfenveertig procent van de aanvallen levert een doelpunt op. Zevenentwintig procent schotgemiddelde. DSC nog geen tien. Het zijn harde, duidelijke cijfers. Noemenswaardig. Nummer zestien. Alwin Out. Fraaie combinatie. Mooie tip-in. Alle KZ-spelers op het scorebord. In de laatste twee minuten weet Jessie Heuveling zich nog aan de druk van Marjolein Schenk te onttrekken. Twee treffers. Iets dragelijker? Nee. Laatste seconde. Slotakkoord KZ. ‘Het regent zonnestralen.’ Omdraaibal. Auw. 9 – 18.
Rust. De staf mag aan de bak. Het team helemaal. Hier valt veel te verbeteren. Inzet. Overtuiging. Vertrouwen. Stevig woorden. Het lijkt mij gepast. In ieder geval onweert het in mijn hoofd.
Zweite Hälfte. Ander beeld? Inderdaad. DSC recht de rug. Niet meteen. Eerst nog 19 – 9. Maar langzaam kruipt DSC dichterbij. KZ wordt slordiger in de afronding. DSC kan meer onderscheppen. Aanvallend gaan zich meerdere spelers roeren. Jiske van Brenk, Anne de Kok, Maud Smulders. Ze vinden de korf. Dat geldt zeker ook voor Tibo van Helvoort. Vlak voor rust ingevallen. Zijn debuut in de league. Hij komt tot drie scores. Un bon booster! Nog een minuutje of vijf. 18 – 23. Ik schuif wat meer naar voren op de bank. Lukt vier verschil. Er is tijd voor. Er is ruimte voor. Publiek roert zich voorzichtig. Dat hadden we luidruchtiger mogen en kunnen doen. Het G-team wil wel. Er zijn mogelijkheden. Edoch. Geen afronding. Die is er wel voor Alwin Out. Aan de andere kant. In de laatste minuten lijkt het erop dat DSC KZ toch weer laat weglopen. Ik mopper in mijzelf: “Don’t Let Me Down.” Het zou zonde zijn van de tweede helft. Het blijft beperkt. 21 – 28.
Een wedstrijd met twee gezichten. Eerste helft 9 – 18. Tweede helft 12 – 10. Tja, die eerste helft. Wat als dan, je hebt er niet veel aan. Also. De eerste negen rondes zitten erop. Niemand knock out. Geen ruimte om te freewheelen. LDODK staat wat los. Dan vier ploegen dichtbij elkaar. Het linker rijtje. Drie teams op zes. Een op vijf. Een op twee. Nog een inhaalwedstrijd staat open. Volgende week? Om met mevrouw Stemband te spreken: “de tiende ronde.’" Voor DSC wacht een heel belangrijke thuiswedstrijd tegen Unitas. Beginnen is één, volhouden is twee. Come on DSC.