De Vijfkamp. Vrijdagavond. Goed bezet. Wedstrijden op dit tijdstip zijn aantrekkelijk voor bezoekers. Voor de korfbalcrew en het barpersoneel is het wel een stevige uitdaging. Zij spelen hun eigen wedstrijd en winnen de race tegen de klok glansrijk. Alles op tijd klaar. Chapeau!
Mijn gedachten vooraf: kunnen we het bijhouden vandaag? Kunnen we het misschien spannend maken? Houden we de energie, het ritme van vorige week vast?
De opening, in schaakterminologie: koningsgambiet. Fel. Daan van Montfort opent de score. Het antwoord van Jelmer Jonker is meteen een beauty. Hoog tempo. Daarin nog een versnelling. Hoe hij dat doet? Als de actie als doorbraak niet lukt, rondt hij af met een fade-away. Visitekaartje afgegeven. ‘It’s So Easy.’ Maar niet heus.
In de vierde minuut is het 2–2. Tweemaal uit een doorbraak: Bo Oppe en een sterke doorbraak van Maud Smulders. Tot minuut acht blijft het in elkaars spoor: 3–4. Maar dan: acceleratie PKC. Zo’n tien minuten. ‘Als De Rook Om Je Hoofd Is Verdwenen’ staat het 7–14.
Rust. Ik schud het hoofd. Bijt ergerlijk op de lippen. De eerste helft heeft DSC meer scoringspogingen dan PKC. En niet een klein verschil. PKC is vele malen doeltreffender in de afronding. Het kost ze ook minder inspanning. DSC moet daar veel harder voor werken, staat meer onder druk. Maar ja, je moet zeker de tweede kansen afschieten. Dat is gewoon beneden de maat.
In het tweede bedrijf wil PKC de wedstrijd snel op slot doen. Ze lopen uit naar 8–17. Vervolgens herpakt DSC zich — of beter: gaat mee scoren. DSC komt terug tot vijf verschil. Dringt aan op vier verschil. Heeft daar reële kansen op. Maar blijft slordig omgaan met de mogelijkheden.
Intermezzo in het geheel: Tycho Brink. Hij speelt met zijn ontembare energie zijn schoenen naar de filistijnen.
Balen is dan dat PKC in de slotfase toch het verschil weer groter maakt. Het eindigt in een 17–24 overwinning voor PKC. In de wetenschap dat het na rust 10–10 wordt. Het is wel ‘Déjà Vu’. Dit zag ik meerdere wedstrijden dit seizoen. Met meer doeltreffendheid in de eerste helft had er meer spanning in de wedstrijd gezeten.
En hoe ervaar je dan zo’n wedstrijd. Het is maar hoe je het bekijkt. Natuurlijk is er enttäuschung. Maar er was ook te genieten. Zeker van duels. De aanvallende Jelmer Jonker tegen Tibo van Helvoort. De heerlijke aanvallende invalbeurten van Renzo de Prins. ‘Street Fighting Man.’ Hij scoorde er drie. Een uitstekend spelende Anne de Kok. De energie die invaller Tycho Brink in de wedstrijd gooide. De makkelijk scorende Arjen van Houwelingen. En de wedstrijd in de wedstrijd: Spoor versus Jordaan. Achtenveertig reboundduels. Dat kost kracht. Spoor won er dertig.
Maar laten we eerlijk zijn. Ondanks mijn positivisme: PKC was geen moment in gevaar en overall beter.
Op naar volgende week. ‘Dansen Op De Vulkaan.’ In veel wedstrijden grote belangen. In de league. In league 2. Vreugde, verdriet, teleurstelling, opluchting — het zal dicht bij elkaar liggen.