The day after. Mineur. Tsja. Zondag voelt als ‘Blue Monday.’ Je wordt liever anders wakker. Laptop opstarten. Ik staar vanuit de serre de tuin in. Hoe ga ik dit netjes verwoorden?
Tweede helft competitie. Belangrijk duel. DSC – Unitas. Beide zes punten. De winnaar vandaag doet zaken. Weg van de onderste plaatsen. Vorige wedstrijd. DSC overklaste Unitas. Maar resultaten uit het verleden zijn geen garantie voor de toekomst. Unitas zal er anders ingaan. De Vijfkamp, behoorlijk gevuld. Na het voorstellen en de presentatie van de nieuwe DSC-hoofdsponsor FIT kan het los.
Aftasten. Spanning? De score komt niet echt los. Ook niet via een strafworp voor Unitas. Daarna toch Unitas dat opent. Na vijf minuten trekt Maud Smulders de stand gelijk. Snel is zichtbaar dat Unitas het betere van het spel heeft. Veel dynamischer. Tiende minuut. 1 – 3. De aanval van DSC is te voorspelbaar. Niet bij Unitas. Met onder andere goed reboundwerk van Lynn Bijkerk. Veel beweging bij de heren. Daarmee voorkomend dat de DSC-heren kunnen mee vangen. Mike van Boven krijgt de oranje tribune voor het eerst in vervoering. Eerst een one-hander, Van afstand! Nice. Vervolgens. Tip-in. Vanuit een lopende rebound. Over dynamisch gesproken! Tres bien. 1 – 5. DSC krijgt een strafworp. Mis. Balbezit blijft. Jessie Heuveling herstelt de misser. 2 – 5. Missen doet DSC wel in de daaropvolgende aanval. Die is prima. Goede kansen. Driemaal. Geen afronding. 3 – 5 blijft uit. Unitas bedankt. 2 -6. Bo van Hoof neemt een time out. Hij windt zich stevig op. Probeert DSC bij de les te krijgen. Maar tweemaal Renee Havenaar en het is 2 – 8. Anne de Kok verkleint. Onder de korf. 3 – 8. Nog negen minuten tot de rust. DSC werkt zich naar 5-8. Brengt Marloes Pennings. Haalt Anne de Kok naar het andere vak. Maar de laatste twee voor rust zijn voor Unitas. 5-10. De tiende is exemplarisch. Gevecht om de bal. DSC-heer. Unitas-dame. Dame wint. Unitas-heer vrij. In alle rust 5 – 10. Zucht. Vijf scores. Veel duels verloren. Slecht schot. Voorspelbaar. Kort samengevat: DSC belabberd. Unitas? Gedreven. Levendig. Energiek.
Tweede helft. Eerste minuten. DSC scoort. 6 – 10. 7 – 10. Via 7 – 11 naar 10 – 11. Wedstrijd weer open. Erop en erover is de gedachte. Unitas pakt een time out. Het werkt. De 10 – 12 valt. En nog veel meer. Unitas-heren slaan toe. Vlot tempo. Goede combinaties. Voor je ademhaalt: 10 – 16. Bij 10 – 17 begin ik te denken aan het onderlinge verschil. Unitas is op weg om dat te benaderen. Jiske van Brenk, koud terug in het veld, scoort 11 – 17. Daarna? Patroon. Zes verschil. Vier verschil. Nog vier minuten. 19 – 22. Unitas pakt opnieuw een time out. DSC probeert op twee te komen. Een situatie van ‘Who Knows” te creëren. Het is wishful thinking. Scherpte in de afronding is er niet. Het slotakkoord en de majeur is voor Unitas. 19 – 23.
De overwinning komt Unitas toe. Dik verdiend. De hele wedstrijd de bovenliggende partij. Daadkrachtig. Vitaal. Verdedigend goed. Mike van Boven. Zevenmaal. En DSC. Te statisch. Te weinig afronding. Dit is een tikkie. De bal was niet het probleem. Onze kop wel. Bij mij kleeft een uitspraak van Kobe Bryant: “Het moment dat je mentaal toegeeft, is het moment dat je al verloren hebt.” Come on DSC.
Volgende week naar Fortuna. Tot dan.