Zondagochtend, ‘Ijskoud.’ Winter. Nederland ontregeld. Oefenprogramma eruit. Competitieprogramma op vrijdagavond verstoord. Gelukkig op zaterdag wel wedstrijden. Op dit moment ken ik de uitslagen. Dus… Ik zag Blauw Wit stunten. Knap van hen. In Driebergen, Harderwijk, Nijeveen en Eindhoven zullen ze vooral met verwondering naar de prestatie van DVO hebben gekeken. En dat lijkt me een eufemisme. De competitie is nog lang niet gelopen. Het worden nog heel spannende, intensieve weken.
DSC ging naar Papendrecht. Grootmacht PKC. Al blijkt dat nog niet uit hun puntentotaal. Er loopt natuurlijk een bak aan ervaring en kwaliteit rond. Maar ‘You Never Know.’ Hoe zouden we die wedstrijd tegen Dos ’46 hebben verwerkt? Guido Brekelmans speelt weer. Coen Spoor helaas niet. En jammer. Het tijdstip half vier. Voor veel DSC-supporters ongelukkig. Niet haalbaar door eigen wedstrijden ergens in het land. Iets voor evaluatie na het seizoen.
Het begin. Interessant. DSC neemt via Timo de Wit de leiding. Er zijn kansen op een tweede. PKC start stroef. Het duurt tot de achtste minuut voordat Olaf van Wijngaarden 1 – 1 scoort. Jessie Heuveling, zojuist gekozen tot speelster van de maand en dat maakt heel DSC trots, scoort slim via een doorbraak. PKC kiest al in minuut negen voor een time out. Het werkt. 2 – 2. Robert Roubos zet DSC echter weer op voorsprong. Afstandschot. En dan….het verschil. Vier minuten. Vier heren. PKC. Schoten van afstand. 6 – 3. Nu DSC. Time out. Ook hier effect. Robert Roubos scoort 6 – 4. Via 7 – 5 wordt het in de negentiende minuut 10 – 6. Knap. Van afstand. Daan van Montfort. In de laatste vijf minuten voor rust volgt weer een run. Weer de heren. Alleen Anne kok weet namens DSC iets terug te doen. Dat is te weinig. En jammer. Er waren echt wel mogelijkheden. Die moet je dan, hoe lastig ook, wel pakken. Gevolg. 14 – 7. Toch een groot verschil bij rust.
De eerste tien minuten na rust. Ladies time. Alle dames van PKC komen op het scorebord. Bij DSC lukt dat alleen Jessie Heuveling. 19 – 9. Het wordt zwaar. Jorien Jordaan scoort 20 – 9. Oppassen. Nu geen grote nederlaag gaan oplopen. PKC heerst de tweede helft. Kan veel herhalen. Ze hebben onder andere door Romy de Rijke enorm veel rebounds. Ze plukt ze zelfs boven de heren uit. Superiore. Van Wijngaarden en van Houwelingen stelen verdedigend flink wat ballen. Ook dat kan mooi zijn. Het levert veel kansen op. De afronding blijft achter. DSC wisselt wat door. Haalt de herstelde Brekelmans van het veld. Goed dat hij terug is. Brengt enkele spelers van twee om te proeven. Recht de rug. En Timo de Wit kan in de laatste minuten met drie doelpunten nog profiteren van de geboden ruimte.
Eindstation 24 – 15. ‘C'est la Vie.’ Geen schande. De start was verdienstelijk. Toen PKC het tempo ging opschroeven werd het lastig. Was er ook verschil in kwaliteit. Vierentwintig tegen is niet vreemd. Aangetekend dat PKC ook wel wat liet liggen. De vijftien scores van DSC heb je liever hoger. Dat blijft de uitdaging in deze wedstrijden. Mogelijk volgende week. Al is dat niet eenvoudig. KZ komt naar de Vijfkamp. Op dit moment misschien wel het beste team in de competitie.
Arrivederci